Wie vandaag in de Balboastraat loopt, ziet een huizenblok met 102 woningen dat oogt alsof het er altijd al zo heeft gestaan, maar de gevel is spiksplinternieuw. Dit roept een interessante vraag op: is dit authentiek, of lijkt het alleen maar zo? Is dit een historisch decor over een oud gebouw heen, of is het een stap richting toekomstbestendig wonen?
Amsterdamse School
Dit project – het eerste beschermde stadsgezicht in Amsterdam dat volledig aan de buitenzijde is geïsoleerd – laat zien dat die tegenstelling niet hoeft te bestaan. Hier is niet gekozen voor een snelle oplossing, maar voor isolatie met behoud van de kenmerkende stijl van de Amsterdamse School. Voor een ingrijpende verduurzaming, met zichtbaar respect voor de geschiedenis én met voelbare voordelen voor bewoners. Het gaat om een complex met een gemengde samenstelling: 55 procent particuliere eigenaren en huurders die hier vaak al meerdere jaren wonen. Juist bij zo’n diverse groep bewoners is draagvlak geen vanzelfsprekendheid. Critici vroegen zich dan van tevoren ook af: Wordt het geen nep-Amsterdamse School?
Meer comfort en een beter energielabel
Twee jaar later is het antwoord helder. Bewoners zijn trots. En ik ben trots. Het gebouw voelt niet als een kopie, maar als herstel. Door de zorgvuldige toepassing van steenstrips, het juiste voegwerk, nieuwe kozijnen en oog voor details, is het oorspronkelijke beeld van de Amsterdamse School overtuigend teruggebracht. Dit is geen façade, het is vakmanschap. Maar de echte winst zit natuurlijk aan de binnenkant. Door de isolatie van de gevel (die 15 centimeter naar buiten is gebracht), het vervangen van kozijnen en het isoleren van delen van het dak en de achtergevel, is het comfort aanzienlijk verbeterd. Mensen ervaren minder tocht, minder vochtproblemen, krijgen lagere energielasten en een structureel beter energielabel voor het gebouw. Dat betekent niet alleen lagere kosten voor bewoners, maar ook een flinke reductie van het energieverbruik en de CO₂-uitstoot.
Graag meer van dit soort duurzame projecten
De weg ernaartoe was niet eenvoudig. De staat van het gebouw vroeg om extra bouwtechnische maatregelen en ongeplande ingrepen, zoals dakisolatie vanwege vochtproblemen. Juist die combinatie van noodzakelijk onderhoud en verduurzaming maakt dit project zo waardevol: het gebouw is niet alleen mooier geworden, maar ook gezonder voor de toekomst. Dat dit is gelukt, vraagt om lef. Hulde aan initiator Ingrid de Moel, aan de VvE, Stadgenoot, de architect en de vakmensen die dit hebben neergezet. Zij hebben hun nek uitgestoken en laten zien dat verduurzamen in een beschermd stadsgezicht geen theoretisch ideaal is, maar een realistische aanpak. Als we onze klimaatdoelen serieus nemen, hebben we meer van dit soort projecten nodig. Projecten die laten zien dat historische schoonheid prima kan samengaan met comfort, lagere lasten en een toekomstbestendig huis. Dit project laat het zien. Ik zou zeggen: neem zelf een kijkje!
