Onlangs overleed de eigenaar van snackbar Onze Hanny. Het nieuws kwam hard binnen in de Staatsliedenbuurt. De snackbar in de Van der Hoopstraat is een instituut. Al dertig jaar kun je er terecht voor klassieke snacks en ‘de beste kapsalon van Amsterdam’. De eigenaar stond bekend om zijn vriendelijkheid en ongekende arbeidsethos. “Hij was lief voor anderen, maar niet voor zichzelf.”
Buurtbewoner Kevin kan er niet over uit. “Ik heb hem pas nog gezien. Hij was mijn brother, je weet toch? Als kind kwam ik al bij hem. Ik kreeg dan altijd een snoepje. Zijn kapsalon is de beste van Amsterdam. Ik blijf die kapsalon kopen. Om hem te eren.”
Hij kijkt rond en gaat daarna verder. “De grote man boven bepaalt wat er gebeurt. Blijkbaar had God of Allah hem nodig. In de hemel gaat hij vast allemaal lekkere dingetjes maken.”
Lopend vuurtje
Het nieuws dat de eigenaar van Onze Hanny vorige week in Egypte is overleden, gaat als een lopend vuurtje door de wijk. Buurtgenoten komen langs om de medewerkers te condoleren en sterkte te wensen. “Hij blijft voor altijd in mijn hart. Ik ga nu bij Brel op hem borrelen.”
De een noemt hem Hanny, de ander meneer Oei Oei – naar een van zijn favoriete uitspraken. Maar zijn echte naam is Emad. Dertig jaar geleden nam hij een snackbar over met misschien wel de mooiste naam van de stad: Onze Hanny. De zaak was vernoemd naar de vrouw van de vorige eigenaar. Vorig jaar oktober werd Emad 66. Hij zou dit jaar met pensioen gaan, maar het liep anders.
Doktersbezoek in Egypte
“Ik wil niet meer huilen. Mijn ogen doen pijn”, zegt Yasser. “Ik heb hier 27 jaar samen met hem gestaan. We zagen elkaar elke dag. Emad was veel meer dan een vriend. Hij was mijn broeder.”
Yasser had al een paar keer tegen zijn vriend gezegd om naar de dokter te gaan. “Hoewel hij de laatste tijd heel moe was en vaker moest uitrusten, wilde hij dat niet. De dokter kost geld. In Nederland moet je lang wachten.”
Onlangs kreeg hij Emad toch zover om naar een arts te gaan. In Egypte dat wel. Daar word je meteen geholpen. Yasser regelde een ticket en Emad vertrok. Eenmaal daar, bleek dat het mis was. “Zijn hart werkte niet goed meer, zijn lever was kapot.” Vorige week is hij in Egypte begraven. “Ik ben blij dat hij terug is in zijn geboorteland.”
Nooit vakantie
Yasser vertelt over zijn vriend, die uit een arm gezin kwam. “In Nederland werkte hij hard. Hij was er altijd nog eerder dan ik. Vakantie? In zijn hele leven heeft hij geen dag vrij genomen.”
Volgens hem loopt de snackbar goed, maar ging vrijwel alles wat hij verdiende naar Egypte, onder anderen naar zijn vrouw. “Hij was lief voor ander anderen, maar niet voor zichzelf. Voor zichzelf gaf hij niets uit. Hij droeg tweedehandskleren en gaf amper geld aan eten uit. Geregeld vroeg hij of mijn vrouw voor hem wilde koken. Pas nog, toen hij ’s nachts trek kreeg in macaroni. Ze kookte met liefde voor hem.”
Gebutst meubilair
Yasser stelde soms voor om iets te vervangen in de zaak, zoals de terrasstoelen,
maar dat vond Emad onnodig. “Als we vernieuwen, komt er niemand meer.” Dus bleef alles bij het oude: het systeemplafond, het gebutste meubilair, de snoepcorner, de foto’s met gerechten op de muur.
“Toen het zo warm werd, stelde ik voor om een ventilator te kopen. Hij ging naar de Action en kwam terug met een klein dingetje. Daar hadden we niets aan! Ik heb toen maar drie grote van thuis meegenomen.”
Huzarenslaatje
Yasser wordt volgende week 66 en wil tot zijn pensioen in de snackbar werken. Emads twee zoons zullen de zaak overnemen. “Ik wil dat Onze Hanny openblijft. Maar ik mis hem zo. Hij was een goede man.”
Onder kenners heeft de snackbar, die ook ’s nachts open is, een cultstatus. Eke Bosman vond er tot zijn verheuging een huzarenslaatje, een hapje dat schaars is in de lokale snackbarwereld. “Het slaatje is een en al vet en vult goed”, schreef de ‘Snackspert’ erover in Het Parool. De recensie hangt op de deur van de snackbar.
‘Lekker, lekker’
Onze Hanny was een van de eerste zaken waar ik at toen ik 25 jaar geleden om de hoek kwam wonen. Vanaf de eerste keer begroette Emad me alsof ik een oude bekende was. Toen hij me mijn bestelling gaf, zei hij ‘lekker, lekker’, iets wat hij bleef doen tot en met de laatste keer dat ik er een patatje mayo en een kaassoufflé bestelde. Zo’n twintig jaar geleden was dat.
Omdat ik gezonder ging eten, ben ik er daarna niet meer geweest. Ondanks dat ik geen stamgast was, bleef hij zwaaien als ik langs zijn zaak liep of wanneer ik hem op straat tegenkwam. Ik vond het bijna gênant dat hij zo vriendelijk bleef; als klant had ik abrupt met hem gebroken. Ik verdiende zijn hartelijkheid niet.
Facebook-pagina Westerparkbewoners
Dat hij vriendelijk was, daar zijn ze het over eens op de Facebook-pagina Westerparkbewoners. Op donderdag 13 augustus werd bekend dat de eigenaar van Onze Hanny was overleden, daarna regende het reacties.
“Een heel lieve man, altijd zo lief voor kinderen.” “Zo’n aardige man. Ik kreeg vaak een bitterballetje bij mijn patatje.” “Hij zei altijd ‘oei, oei, lekker hé?’” “Stukje jeugdsentiment, gone.” “Hij was altijd vriendelijk en een vertrouwd gezicht in de buurt.” “We gaan hem missen, doei, doei.”
Huwelijksaanzoek
Online stuit ik op een heel bijzondere ervaring bij de snackbar: een huwelijksaanzoek, zo’n zes maanden geleden. “Ik had een romantisch diner gereserveerd bij Onze Hanny. Hij serveerde bij elke gang een heerlijke bijpassende wijn. Toen ik later op mijn knieën ging voor mijn vriendin om haar ten huwelijk te vragen, speelde onze Hanny opeens prachtig viool. En ze zei ‘ja’.”
‘Hanny’ was een man uit duizenden. Op de muur van zijn zaak is zijn portret geschilderd. De kleuren zijn wat vervaagd, maar volgens Yasser gaat de kunstenares de schildering opnieuw doen. “Mijn broers portret wordt weer mooi. Dat verdient hij.”
