Na een renovatie is spiritueel centrum De Roos ‘chiquer dan ooit’. Patricia shopte in een boetiek met bergkristallen en chakra-olie en hing op het terras in het Vondelpark. “Aan een shake van algen moet ik niet denken, wél aan een shake met koffie of cacao.”
15 jaar geleden volgde ik bij De Roos een cursus mindfulness. Diep in-en uitademen, inzoomen op wat je voelt, hoort, ruik en proeft – dát werk. Kaarsrecht op een poefje, omringd door de muffe bezwete lucht die rondwaarde in het brakke pand. Die vergane hippie-glorie van weleer, das war ja einmal. De Roos is dit jaar herrezen uit de stofwolken van een grootscheepse renovatie.
Onder spiritueel Amsterdam is De Roos (P.C. Hooftstraat 183) al sinds 1989 een begrip. Ondanks die reputatie ging het bedrijf in 2024 failliet. De curator wist echter een doorstart te regelen, waardoor De Roos in handen kwam van Philippe Vorst en zijn zoon David. Onder hun leiding marcheert het centrum naar de toekomst. De programmering kreeg een update, het pand ging op de schop.
Beweging, voeding en verbinding
Bij het spirituele centrum van weleer is ‘all-in’ nu het toverwoord. De Roos zet in op beweging, voeding én verbinding. Er is al yoga in diverse stijlen, meditatie en breathwork komen eraan. Pilates is een optie, eventueel met hulp van een machine (reformer).
Daarnaast kun je een saunasessie of workshop boeken. Ook huren ‘geestverruimende’ instellingen als de School voor Praktische Filosofie en Meditatie er leslokalen.
Qua eten- en drinken heeft de zaak een flinke slag gemaakt: het theehuis is getransformeerd tot een biologisch restaurant met een interieur dat niet zou misstaan in een woontijdschrift. De Roos is chiquer dan ooit, maar heeft gelukkig nog steeds dat intieme, rommelige terras in het Vondelpark.
Verstilde ruimte
Als ik vanaf het terras naar binnenloop om in het restaurant te bestellen, zoom ik uitgebreid in op de beige oase met riet, rotan, roze rozen en ongelakt hout. Een verstilde ruimte waar je automatisch het tempo laat vieren en vertraging troef is.
Zo ook bij het personeel. Een medewerker gaat zó op in de knoppen van de koffiemachine dat ik haar niet durf te storen. Haar collega staat iets meer aan en is in principe bereid me te helpen, mits ik terugkeer naar mijn tafel.
Het voelt een beetje alsof ik op mijn donder krijg, maar soit. Het voordeel van in zichzelf gekeerd personeel is dat je uren kunt blijven hangen met je telefoon, gedachten, notitieblok, leesboek of desnoods het menu.
Snickers, salades en shakes
En dat menu mag er zijn. Ik ontbijt met een espresso en bananenbrood, maar dat had ook koffie met een snickers kunnen zijn. De gezonde variant om precies te zijn, een reep met dadels, pinda’s en pure chocolade (5,50 euro).
Vanaf 10.00 uur kun je sandwiches laten smeren, zoals met biologische kippendij jalapeño-koolsla, avocado en pittige mayonaise (14 euro). Lunchen doe je met een tosti, salade of bowl – wilde zalmsteak, Mexican high protein, geroosterde groenten.
Verder zijn er sappen, shots en shakes te over. Vergeleken bij een selderijsapje lijkt kokoswater met paprika, gember, ananas, wortel en kurkuma mij boeiender. Aan een shake van algen moet ik niet denken, wél aan een shake van koffie of cacao.
‘Goud der dwazen’
Ik gluur nog even naar de yogi’s op het terras en luister een vergadersessie af, voordat ik me in de boetiek vergaap aan bergkristallen en klankschalen, aan heilig hout ruik (Palo Santo) en me afvraag hoe chakra-olie werkt en waar je dat in godsnaam op moet smeren.
Ook lijkt het me wijs om me ooit te verdiepen in de werking van pyriet, oftewel het ‘goud der dwazen’. Dit mineraal schijnt zelfinzichten te bevorderen. Huh, hoe dan?
De Roos heeft zijn geitenwollensokken-imago van zich afgeschud, maar nog steeds is hier zat wat mijn pet te boven gaat.
