Het is bijna Keti Koti. En dit jaar stopt het verkeer in West twee minuten. Geen trams, geen auto’s. Twee minuten om stil te staan bij wat niet vergeten mag worden. We hebben daar jarenlang hard voor gewerkt, het steeds weer op de agenda gezet. En nu is het er. Zo gaat dat met verandering; het komt niet vanzelf. Dit heb ik echt geleerd in West. De echte politiek zit niet altijd in grote besluiten of dikke beleidsstukken, maar in de ruimte die je samen creëert. Wie krijgt een podium of kans? Wie mag meedenken? Die keuzes maak je iedere dag opnieuw.
In de twaalf jaar dat ik bestuurder mocht zijn in West, heb ik altijd geprobeerd mensen, en vooral zij die kwetsbaar zijn, in hun eigen kracht te zetten. Ik heb geprobeerd deze mensen zichtbaar te maken en in hun eigen licht te laten staan en kansen eerlijk te verdelen. Denk aan vrouwen die anders wellicht niet gevraagd worden of aan bewoners die niet altijd gehoord worden. Kortom: de verhalen die anders niet verteld worden.
Ook wilde ik graag vrouwen tot hun recht laten komen. We organiseerden festivals, kunstroutes, muurschilderingen en poëzie op straat. De Kunstroute Vrouwen van West waarbij kunst gemaakt door vrouwen nu door heel West is te vinden. Het WoWa Festival waar vrouwen hun inspiratie deelden. Woordkunst waar vrouwen hun verhalen deelden. Strijdbare Vrouwen die iets wilden neerzetten, die mensen aan het denken wilden zetten. En de muurschilderingen in de Kolenkit, omdat iedereen zichzelf moet kunnen herkennen in de eigen buurt en in de eigen stad.
Armoede was een lastig dossier dat we recht in de ogen moesten kijken. Want als je armoede niet benoemt, blijft zij verborgen. In West zeggen mensen vaak: “Het gaat wel”, terwijl zij thuis iedere week opnieuw moeten rekenen hoe ze moeten rondkomen. Vanuit de Bestuursopdracht Armoede zijn we samen met bewoners gaan zitten. Wat hebben jullie nodig? Wat helpt echt? Daaruit kwamen concrete initiatieven voort: een boodschappenkast op school, kinderen zelf laten kiezen aan welke activiteiten zij deelnemen en vooral: naar mensen toe gaan in plaats van te wachten tot zij ons weten te vinden. Ondanks beperkte middelen hebben we samen veel kunnen bereiken. En daar ben ik trots op.
Een van de meest indringende periodes was de coronatijd. Van de ene op de andere dag veranderde alles. Iedereen vroeg zich af: wat gaan we doen? Juist toen liet West zijn ware gezicht zien. Overal ontstonden netwerken van mensen die naar elkaar omkeken. Welzijnsorganisaties belden bewoners op of gingen langs met een tas vol broodnodige boodschappen. Vrouwenorganisaties deelden voedsel uit in het Westerpark. Kunstenaars en cultuurmakers organiseerden voorstellingen en opera’s in binnentuinen. In een moeilijke tijd zorgden bewoners van West voor elkaar. Dat zal mij altijd bijblijven.
Ook de gebeurtenissen na 7 oktober en de polarisatie die daarop volgde, hebben diepe indruk op mij gemaakt. De stad kolkte. Veel mensen voelden verdriet, angst of boosheid. Juist in zulke tijden is het belangrijk om te blijven praten. Daarom organiseerden we dialoogdiners en bijeenkomsten met bewoners, religieuze organisaties, jongerenwerkers, scholen, moskeeën, de sjoel en vele anderen. Mijn overtuiging was dat mensen zich vrij moeten voelen om met elkaar in gesprek te blijven. Als we dat niet doen, groeit de afstand alleen maar verder.
Dit alles gezegd hebbende: wat mij hoop geeft, zijn de sterke netwerken in West. In buurthuizen, bij jongerennetwerken en buurten als de Kolenkit, de Staatsliedenbuurt en rond het Mercatorplein zetten bewoners, ondernemers, professionals en vrijwilligers zich dagelijks in voor hun omgeving. Die verbindingen zijn van onschatbare waarde. Ze vormen een krachtig antwoord op eenzaamheid en zorgen ervoor dat mensen elkaar blijven ontmoeten en elkaar kunnen helpen.
Dit werk heb ik allemaal niet alleen gedaan. Ik ben dankbaar voor de samenwerking met mijn collega’s in het dagelijks bestuur, mijn team, de stadsdeelcommissie, de fracties en bovenal de bewoners van West. Jullie betrokkenheid, ideeën en inzet hebben West gemaakt tot de plek die het vandaag is.
En nu, aan het einde van mijn twaalfjarige bestuursperiode, stopt het verkeer. Twee minuten. Voor Keti Koti. Voor wat er was en voor wie er waren.
Dat hebben jullie gedaan, bewoners van West.
Dank jullie wel,
Fenna Ulichki
Stadsdeelvoorzitter Amsterdam-West
