Patricia was al een tijdje niet meer bij Birtat geweest. Onlangs ging ze weer langs bij dit familiebedrijf en betaalde ze nog geen 25 euro voor ‘een royaal diner’ voor twee. “Nogal wiedes dat dit restaurant zo populair is.”
Ga je in het weekend op de bonnefooi naar Birtat, dan heb je geduld nodig om binnen een plek te veroveren. Heb je dat niet – want: uitgehongerd – dan rest de take-away óf het terras. Als wij op vrijdag bij dit Turkse instituut aan de Bos en Lommerweg 242 komen aanwaaien, is er buiten nog net één tafeltje vrij. Een fris plekje, maar de herinnering aan pizza’s in Birtat-stijl warmt ons rap op.
Bonuszus
Birtat is al ruim 25 jaar onlosmakelijk met Bos en Lommer verbonden en is nog steeds in handen van de familie Dogan. Rond 2020 was ik er voor het laatst, samen met mijn geliefde bonuszus. Vóór die tijd kwam ik er geregeld. Ik denk nog vaak aan de snikhete julidag dat ik er met enkele oud-collega’s en hun kinderen was. Wat hing er toen veel thee, frisdrank, pizza, lol én liefde in de lucht! Een aai over de bol hier, een grap en een grol daar. De ukken baadden in de aandacht van het personeel. De ouders leunden lui achterover. Een dag om in te lijsten.
Lahmacun
Het Turkse restaurant serveert grillspecialiteiten (köfte, shaslick, shoarma), soepen, daggerechten en pizza. Bij Birtat komen die in verschillende gedaantes. Als lahmacun bijvoorbeeld: een platbrood ter grootte van een pannenkoek, besmeerd met tomaat en gehakt. Deze variant wordt doorgaans gevuld met sla en knoflooksaus en opgerold verorberd.
Etli ekmek
Hebben Nederlanders het over Turkse pizza, dan denken ze meestal aan lahmacum. En niet zozeer aan de andere deegspecialiteiten die Birtat onder het kopje ‘pizza’ verkoopt, zoals gözleme of pide. Een pide is een open, amandelvormig pasteitje met verdikte rand. Er is ook een dunnere en langere versie van: etli ekmek. Dat staaltje van bakkunst wil ik vandaag ook weer eten. Laat die houtoven maar gloeien!
Clientèle
Terwijl we wachten op onze bestelling kijken we wie er wél hebben gereserveerd en naar binnen lopen. De clientèle, die overwegend Turks-Nederlands is, bestaat uit families met kinderen, groepen vrienden en twee solo-eters.
Automonteur Ali
Bij de counter neemt de drukte toe. Tussen die afhalers zie ik de liefste en beste automonteur van de stad: de eigenaar van Ali’s Garage bij het Westerpark. Dat Ali hier is om eten te halen, is een wonder. Hij lijkt in zijn bedrijf te wonen. Voor hem is niets te veel. Hij staat altijd voor iedereen klaar.
Van het huis
Terwijl Ali wacht op zijn bestelling, wordt onze tafel steeds voller: hompen brood, sauzen in drie smaken (sambal, knoflook, tomaat) en een salade die uitblinkt in zijn eenvoud: tomaat, komkommer, peterselie, citroensap. Na deze happen van het huis komt onze bestelling: een Turkse herdersalade met kaas (4,50 euro), brooddeeg (gözleme) met spinazie en kaas, etli ekmek met gehakt (10 euro), plus twee glazen thee.
Sneeuw van kaas
Bij Birtat is het gezellig eten. Stukken brood scheuren en soppen in de sauzen. De overdosis kaas van de salade afschudden om de knapperige, frisse groenten te laten shinen. De ene hap deeg na de andere, met als absoluut hoogtepunt de brede crispy pizza-repen met een evenwichtig gekruide topping van ui en gehakt.
Formaat porties
Yes, deze creatie is nog even goddelijk als vroeger. Spontaan komt een andere herinnering naar boven: het formaat van de porties. Nog steeds kun je van het gratis brood met sauzen en salade een complete maaltijd bouwen. De pizza’s vullen ook als een tierelier. Hoewel we grote eters zijn, kunnen we ze maar net op.
Minder dan 25 euro
De pret houdt ook bij het betalen aan: voor dit royale diner voor twee zijn we slechts 23 euro kwijt. Knap hoe Birtat de kwaliteit constant houdt en nog steeds zachte prijzen heeft. Nogal wiedes dat het restaurant zo populair is.
