Dit weekend gingen de deuren open van de nieuwe kroeg op de hoek van de Jan Evertsenstraat en de Witte de Withstraat. Patricia was gecharmeerd van de barman en de sfeer. “Bij Café de Leven heb je snel oogcontact en knoop je zó een gesprek aan.”
“Voor jou de wereld, schat”, zegt barman Carlos als ik vraag of hij gemberbier heeft. Best mutsig misschien, maar op zulke taal ga ik goed. Met een lach van oor tot oor loop ik met een vaasje en gemberbiertje naar mijn borrelgenoot, die zijn observatie deelt.
“Die barman is een soepele gast. Aardige vent ook. Ik zie dat hij met iedereen praat. Hij zou het goed doen als de barman in dat programma, je weet wel, First Dates.” Ik knik als een dolle. Carlos kan bij mij niet meer stuk.
Muziek in het dna
Sowieso voel ik me behoorlijk senang bij Café de Leven, de gloednieuwe stek op de Witte de Withstraat 153. In dit artikel vertelden we je al over deze opvolger van bar ‘t Stoplicht en onthulden we wat voor zaak de nieuwe eigenaren – Waldy Brewster en Philip Powell – voor ogen hadden, namelijk: een buurtkroeg met een soulvolle en jazzy uitstraling.
Volgens Carlos was de opening op vrijdagavond 12 juni ‘een leuke chaos’. Op de dag dat wij er zijn, zondagmiddag 14 juni, is het dringen geblazen en wachten er zelfs gasten voor de deur. Binnen staat een groot scherm klaar om WK-wedstrijden te projecteren. Boogie Horse Electric speelt jazz met zweempjes soul en funk. Er wordt gedanst, gelachen en gedronken. Zulke zondagen smaken naar méér.
“We willen het af gaan wisselen”, vertelt Carlos. “De ene keer livemuziek, de andere keer een dj.” Boven de dj-booth spot ik vinylplaten. Aan de muur hangen foto’s van Marvin Gaye, Malcolm X en de ooit legendarische Cotton Club naast platenhoezen van Blondie en Nina Hagen.
Muziek behoort overduidelijk tot het dna van het café én de bezoekers. “Dat zie je aan hun kleding, hun uitstraling. Het zijn geen gasten die alleen maar komen om flink te zuipen”, weet mijn vriend.
Open houding
Een paar tieners hangen op een bank, terwijl een kleuter als een pijl voorbijschiet. Aan de marmeren toog, een erfenis van ‘t Stoplicht, kijken twee ladies met één oog naar elkaar en één oog naar hun omgeving. Het gros van het gemêleerde publiek is 30+ en ziet eruit om door een urban ringetje te halen: sneakers, goed gesneden hangbroeken, de juiste sweaters.
Als we meer inzoomen, zien we dat vrijwel iedereen wel iets aparts aan heeft, zoals de André Hazes look-a-like met zijn zwarte hoed en parelketting en de ‘atlete’ met haar basketbalshirt en ongebruikelijk hoge gympen. Heel cool, al die eigen stijlen.
Gelukkig gaan hier coole looks niet samen met arrogantie, maar met een open houding. Bij Café de Leven heb je snel oogcontact en knoop je zó een gesprek aan. En dát is toch precies wat je wilt als je naar de kroeg gaat? Een aanwinst, deze nieuwkomer!
Meer (lichtbruine) kroegen
Brewster en Powell zijn trouwens niet de enige ondernemers die van een oude kroeg een eigentijds café hebben gemaakt. Eind februari openden drie vrienden in de Staatsliedenbuurt wijnbar De Pimpelmees in het pand waar ooit café The Shamrock zat (Fannius Scholtenstraat 54H).
Verderop zijn twaalf Limburgse vrienden bezig om café Topido in de Ten Katestraat 31 te transformeren tot ‘de lichtbruine bar van Oud-West’: Bar Kaat. Nog even geduld en je kunt er terecht.
