Speciaal voor Pasen is de nieuwste ijssalon in West ook op maandag open. Patricia maakte kennis met het ‘adorable stel’ dat Arte Vanilla drijft en likte haar vingers af bij het bolletje zabaglione-ijs. “Romig en met karakter.”
Giulia De Iorio, een ijsmaker uit Bologna, droomde al van een eigen ijssalon voordat ze in 2020 naar Amsterdam kwam. In onze stad was ze Assistant Laboratory Manager bij Miuz en werkte ze bij die andere excellente Italiaanse ijssalon in Oud-West: Massimo Gelato.
Duik in Sloterplas
Dat ze nu sinds afgelopen zaterdag met haar vriend Simone Terontoli haar eigen ijszaak runt, hangt samen met een work-out bij Trainmore in Nieuw-West. Na haar sportsessie raakte Giulia aan de praat met collega-sporter Roderick van de Lek. Ze nodigde hem uit voor het cold-plunge groepje dat ze was gestart en waarmee ze elke zondag in de Sloterplas dook.
Droom waarmaken
Na Rodericks eerste duik volgden er meer en ontstond een vriendschap. Nadat Giulia hem had verteld dat ze dolgraag met haar vriend een ijssalon wilde beginnen, bleef haar wens door zijn hoofd zingen; hoe kon hij haar helpen haar droom waar te maken?
Partnerschap
Toen Rodericks zakenpartner Derck Hoogeboom opperde om samen ‘een pizzatent of zoiets’ te openen, wist hij het. Een partnerschap was geboren! Met z’n vieren legden ze het fundament voor Arte Vanilla op de Kinkerstraat 368; een frisse, lichte zaak en ambachtelijk Italiaans ijs, koffie uit Turijn en huisgemaakte zoetigheden op het menu.
Panettone
Biscotti occhi di bue, chocoladekoekjes in de vorm van een koeienoog, met poedersuiker besneeuwde dolce, bakjes tiramisu en zuppa Inglese, een dessert van room en in likeur gedrenkte sponscake. “Er komt nog veel meer lekkers”, zegt Simone. “Zodra we de juiste oven hebben, gaat Giulia haar pannetone maken, zoet brood met vruchten.”
Koffie-expert
Ook het bakvak leerde Giulia in Bologna, bij Pasticceria Bertocchi om precies te zijn. Van de twee is haar vriend de koffie-expert. Simone werkte als barista in en buiten Europa (Sydney) en was leidinggevende bij Starbucks. Daarnaast heeft hij ervaring als hospitalty consultant en op het gebied van marketing en customer services.
Magneet
“Ik wil klanten iets extra’s bieden: contact. Mensen moeten voelen dat ze hier welkom zijn. Ik houd van mensen en praat graag met iedereen die hier binnenkomt.” Simones uitstraling – open, vriendelijk – werkt als een magneet, kan ik je vertellen. Ik keek naar binnen en wilde in eerste instantie doorlopen. Maar toen ik zijn blije hoofd zag, werd ik naar binnengezogen.
Italiaanse keuken
“Hallo, hoe gaat het met je”, was zijn eerste vraag. In no time waren we zowat een half uur verder. De complete Italiaanse keuken kwam voorbij, het weer, wonen in Amsterdam, de Nederlandse taal, de Amerikaanse politiek, hun leveranciers – noem maar op. Simones woorden kletterden als een warme douche op me neer.
Pistaches
Wat betreft die leveranciers: het gros daarvan is Italiaans. “We keuren alle ingrediënten voordat we ze verwerken. Op dit moment doen we zowel Turkse als Italiaanse pistaches in ons pistacheijs. Hier, een handje versgebrande pistaches. Proef maar. ” Terloops laat Simone me zijn favoriete smaken ijs proeven: gianduja (chocolade met hazelnoten) en zabaglione.
Marsala
“Alle ijssalons in Italië verkopen zabaglione. Het behoort tot de klassieke ijssmaken. Je kent toch wel het dessert zabaglione? Zowel in het toetje als in het ijs zit marsala, een Siciliaanse dessertwijn. On-be-grij-pe-lijk dat geen enkele Italiaan in Amsterdam de smaak verkoopt.” Vrij uniek ijs, dus. Doe mij maar één bolletje (2,50 euro)!
Totaalbeleving
Met bak en al ga ik buiten op het bankje zitten. Als ik later binnenkom voor een servetje zie ik dat alle zitjes bezet zijn en hoe een kleuter likt aan haar hoorntje met chocolade-ijs. Kruimels op haar rode jasje, ijs aan haar vingers, op het puntje van haar neus, langs haar mond – overal. Haar moeder: “Mijn dochter maakt van ijseten een totaalbeleving.”
Karakter
Simone knikt: “Dát moet het ook zijn. Ze heeft gelijk.” Zelf had ik me buiten ook laten gaan. Met mijn ogen dicht proefde ik het ijs, dat steviger van textuur is dan het eierdessert zabaglione, maar goed romig is en een spannend trekje heeft. Door het scheutje marsala erin krijgt het ijs un certain je ne sais quoi. Iets extra’s, laat ik het karakter noemen. Om niets van het ijs achter te laten, had ik het bakje aan mijn lippen gezet om elke druppel gesmolten ijs naar binnen te laten glijden. ‘Rakus’, zou mijn Indische moeder hierover hebben gezegd: gulzig.
Vaste klant
Simone en Giulia oordelen niet. Sterker nog: ze juichen impulsief gedrag toe. In hun zaak moet je je vrij voelen. Het stel is eenvoudigweg adorable: gedreven en stoer, maar met kleine hartjes. Trots vertelt Giulia dat ze nu al een vaste klant hebben. “Soms drinkt hij alleen een kopje koffie. De andere keer neemt hij een ijsje. Laatst had hij een pistache-ijsje. Hij zei dat hij nooit eerder zo’n lekker pistache-ijsje had gegeten. Ik smolt bijna toen hij dat zei en kreeg tranen in mijn ogen. Ik voel geluk als klanten genieten.”
