Het Conscious Hotel Westerpark heeft sinds 1 juli een nieuw restaurant: Stadscafé. Patricia plofte er neer, hapte in een vlamtosti en taxeerde het publiek.
Toen Bar Kantoor in 2018 zijn deuren opende, bruiste het als een dolle en was het interieur ronduit spectaculair; in een meterslang ‘aquarium’ boven de bar zwommen snoekbaarzen en forellen. Je bestelde er brandnetelrisotto en cocktails met kimchi.
In de jaren na covid kwam de klad erin en veranderde de zaak in een lek ventiel waar geleidelijk alle levenslust uit sijpelde. Kortere openingstijden, onverschillig personeel, bye bye terras.
Aan de nieuwe eigenaren de taak de boel flink op te peppen! Eind mei sprak ik twee van de vier partners, Jamie van der Mill en Maarten de Vries, bekend van Roest in Oost en De Willem aan het Haarlemmerplein. Hun plannen voor Stadscafé, het nieuwe restaurant van het Conscious Hotel Westerpark lees je hier.
‘Baarmoederachtige’ setting
Vergeleken bij de Sunday Market verderop, voelt Stadscafé vandaag als het Concertgebouw: de rust regeert. Al blijkt dat de stilte voor een stormpje te zijn. Later druppelt het hotelgasten en lokale dertigers, veelal met kinderen.
Van het oude interieur is gehakt gemaakt. Alleen de geel-bruine leren hangbank heeft het overleefd. Althans een gedeelte ervan. De groene en blauwe tinten van weleer zijn vervangen door zwart, donkerbruin en rood. Wat een warme, ‘baarmoederachtige’ setting oplevert, vooral als je binnenkomt.
Kitscherige lampen, veel abstracte schilderijen, enkele stillevens. Een geregisseerde ratjetoe van spullen, in een ruimte die sferen mixt en matcht. Flirten doe je op het terras of aan de bar met krukken aan twee kanten. De roodfluwelen banken zijn babbel- en hangwaardig. Ze staan niet ver van de leestafels waar je het klokje rond je brein kunt breken.
Hollands ontbijtje of lunchbroodje
Open etalagekasten scheiden het restaurant af van de rest. We zijn te laat (na 11.30 uur) om mee te kunnen doen met het continentale ontbijt van de hotelgasten of een klassiek Hollands ontbijtje te bestellen: oude kaas, jam, boter, gekookt eitje, zuurdesembrood (9,50 euro).
We lunchen met een vlamtosti: nduja (pikante, smeerbare worst), gruyère, sjalotten en compote (10 euro) en een broodje met gegrilde groenten, crème van Parmezaanse kaas en geroosterde druiven. De groente, die een berg blijkt te zijn, is fris en smakelijk en vraagt, gezien de hoeveelheid, om een extra snee brood. De tosti klinkt heftiger dan ie is: de vlammen zijn ver te zoeken. “Eerder een pittige vibe”, vindt mijn tafelgenoot, die de tosti overigens tevreden verslindt.
Inktvis en bloedworst
Even uitbuiken, nu. Met een koffie, zonder koekje helaas. Tegenover ons is een vader met zijn jonge kinderen gaan zitten. Driemaal baggy trousers, sneakers en zelfverzekerde blik. Cooler vind je ze amper buiten Amsterdam.
Van de lunch die deze Amsterdammertjes krijgen, zou ik als kind uit mijn dak zijn gegaan. Broodjes met garnalenkroket, kip van ’t spit en de favoriet: gefrituurde inktvis, uiencompote en aioli met limoen.
“Van dit broodje lust ik er nog wel twee”, zegt het meisje van 10. Haar broertje knikt, maar heeft het te druk met zijn borrelhap: brioche met bloedworst, piccalilly en madame Jeanette. Eh, die gast is hoogstens 6 jaar. Respect!
Amsterdamse topvader
De vader lacht als ik er iets over zeg. “Ik ben chef. Eten is bij ons thuis heel belangrijk. Hun moeder heeft roots in Sri Lanka, ik in Suriname. Voor Surinamers is bloedworst heel normaal. Ik heb ‘m overigens het liefst pittiger dan deze worst.”
Zijn zoontje lijkt het ermee eens te zijn en moet wat kwijt. “Inktvis is een van de eerste dingen die ik at. Weet u dat ik ook van oesters houd?” “Ik heb ze geleerd om niet bang te zijn en alles te proeven”, zegt zijn vader. “Als ze het niet lekker vinden, is dat oké. Maar ik vind het belangrijk dat ze het wél eerst proberen.”
Een Amsterdamse vader naar mijn hart. Hij kweekt geen eenkennige watjes, maar kids met een open houding en hart. Zo’n mindset is essentieel om te gedijen in een multiculturele stad als Amsterdam.
